Międzynarodowy Fundusz Walutowy w styczniu prognozował wzrost światowego PKB na poziomie 3,3% w 2026 roku, tłumacząc tę odporność inwestycjami technologicznymi, dostosowaniem firm i wciąż dość sprzyjającymi warunkami finansowymi.
Bank Światowy też nie ogłasza końca świata, ale uczciwie dodaje, że wzrost hamują napięcia handlowe, starzenie się społeczeństw i wojny, które nie chcą się skończyć.
Czyli formalnie „jest stabilnie”, ale w praktyce jest to stabilność człowieka stojącego na jednej nodze na ruchomych schodach.
Wojny wróciły do centrum świata i rachunek już idzie
Największy paradoks 2026 roku polega na tym, że wszyscy mówią o odporności gospodarki, a jednocześnie kolejne konflikty wystawiają jej rachunek grubszy niż księga wieczysta.
Reuters podał, że wojna na Bliskim Wschodzie i zaburzenia przepływów przez Ormuz skłoniły MFW do oczekiwania dodatkowego popytu na pomoc w wysokości od 20 do 50 mld dolarów.
Według tego samego źródła konflikt dotknął pośrednio około 80% państw świata przez droższą energię, zakłócenia dostaw i presję na ceny żywności. Barclays ostrzega z kolei, że jeśli przepływy ropy nie wrócą szybko do normy, cena ropy Brent może łatwo wyjść ponad scenariusz bazowy 85 dolarów za baryłkę.
Innymi słowy: wojna lokalna dawno przestała być lokalna, bo dziś jeden konflikt potrafi podbić koszt tankowania, ogrzewania i produkcji w krajach oddalonych o tysiące kilometrów.
Rynki udają spokój, chociaż wiedzą, że to tylko przerwa
Rynki finansowe zachowują się dziś trochę jak człowiek, który po alarmie przeciwpożarowym wraca do biurka, ale nadal czuje dym.
Reuters zwraca uwagę, że nawet po chwilowych rozejmach inwestorzy nie wierzą w szybki powrót do normalności, bo inflacja pozostaje uporczywa, koszty energii wysokie, a ryzyko stagflacji znowu wraca do obiegu.
W tle dochodzi jeszcze polityczna niepewność w USA i Europie, która sprawia, że firmy inwestują ostrożniej, a konsumenci wydają pieniądze mniej pewnie. Oficjalnie giełdy potrafią się odbić, ale to odbicie przypomina bardziej nerwowy tik niż pełny powrót optymizmu.
Migracja trochę spadła, ale problem nigdzie nie wyjechał
W Europie mamy klasyczny przypadek statystyki, która poprawia humor politykom, ale nie rozwiązuje problemu.
Reuters podał, że liczba pierwszych wniosków azylowych w UE spadła w 2024 roku o 13%, do 912 tys., po tym jak w 2023 przekroczyła milion i była najwyższa od kryzysu 2015–2016.
Jednocześnie nowe unijne przepisy migracyjne zaczną obowiązywać od 12 czerwca 2026 roku, bo państwa członkowskie same przyznają, że presja na granice pozostaje realna i wymaga wspólnego systemu solidarności.
Morocco, ważny kraj tranzytowy, poinformowało zaś, że w 2025 powstrzymało 73 640 prób nielegalnej migracji do Europy, choć same trasy po prostu się przesuwają.
Czyli mniej więcej tak: liczby lekko drgnęły w dobrą stronę, ale problem nie zniknął, tylko zmienił drzwi wejściowe.
AI obiecuje
Technologia pozostaje jedynym obszarem, w którym świat 2026 nadal mówi językiem niemal religijnym. Gartner prognozuje, że globalne wydatki na AI sięgną w tym roku 2,52 bln dolarów, czyli o 44% więcej rok do roku.
Korzystanie z generatywnej AI w organizacjach niemal się podwoiło w ciągu roku, a Reuters opisuje, jak Citi używa AI do skrócenia procesów, które kiedyś trwały ponad godzinę, do około 15 minut.
Oracle z kolei planuje wydać około 50 mld dolarów na infrastrukturę AI. Problem polega na tym, że ta technologiczna gorączka przypomina czasem złotą gorączkę: wszyscy chcą być pierwsi, niewielu umie spokojnie policzyć, kto naprawdę zarobi, a kto tylko kupi bardzo drogi kilof.
Państwa znów uczą się, że „globalizacja bez planu B” była miła tylko w excelu
Cały 2026 rok można by streścić tak: świat odkrył, że efektywność bez odporności była jednak trochę przesadzonym pomysłem. Europejski kryzys energetyczny znów wzmacnia nacisk na niezależność surowcową i rozwój własnych źródeł energii, zwłaszcza offshore wind.
Premier Wielkiej Brytanii Keir Starmer mówi już wprost, że kolejne kryzysy od 2008 roku pokazują konieczność budowania bardziej odpornego modelu państwa.
To bardzo ciekawa zmiana: jeszcze kilka lat temu modne było słowo „optymalizacja”, dziś modne jest „odporność”. Kiedyś liczyło się, żeby było taniej. Dziś ważniejsze staje się, żeby w ogóle działało, gdy świat znowu dostanie drgawek.
Stabilność istnieje, ale głównie w tytułach raportów
I tu dochodzimy do sedna. Świat 2026 rzeczywiście jest „stabilny”, ale głównie w tym sensie, że jeszcze się nie przewrócił. Gospodarka rośnie, ale wolniej i coraz bardziej dzięki technologii, długu i improwizacji.
Polityka nie uspokaja sytuacji, tylko ją podgrzewa. Wojny rozlewają się na ceny energii a migracja zostaje jednym z najważniejszych tematów politycznych w Europie.
To nie jest już seria oddzielnych kryzysów. To jedno wielkie współczesne „zaraz wracam”, po którym normalność jakoś nie może wrócić. I być może właśnie to jest najuczciwszy opis roku 2026: świat nadal działa, ale coraz wyraźniej słychać, że silnik pracuje na podwyższonych obrotach.
