Owoce osiągały ceny sięgające około 45 dolarów za funt, a pojedyncza sztuka mogła kosztować nawet około 6 dolarów. Nie są one dosłownie czarne, lecz mają bardzo ciemny, purpurowo-czerwony kolor, który na zdjęciach wygląda niemal jak czarny.
To nie jest jednak wyłącznie internetowa ciekawostka. Odmiany sprzedawane jako „black strawberries”, w tym „Black Pearl”, pochodzą m.in. z rejonu Xindian w mieście Luohe w prowincji Henan, gdzie truskawki uprawia się od ponad 30 lat.
Tamtejsi producenci tłumaczą wysoką cenę trzema czynnikami: trudnymi warunkami uprawy, bardzo ograniczoną podażą i wysokimi kosztami produkcji.
Uprawa wymaga ścisłej kontroli temperatury i wilgotności, a gospodarstwa korzystają już z inteligentnych szklarni monitorowanych przez smartfony.
Klucz do koloru i marketingowego sukcesu tkwi w chemii owocu. Ciemna barwa „Black Pearl” wynika z wysokiej zawartości antocyjanów, czyli naturalnych barwników i przeciwutleniaczy obecnych także w borówkach, jeżynach czy czerwonej kapuście.
To współgra z nowszymi publikacjami naukowymi: badania nad antocyjanami w ciemno zabarwionych owocach pokazują, że właśnie te związki odpowiadają za głębokie czerwone, fioletowe i niemal czarne odcienie, a w truskawkach ich nagromadzenie silnie wpływa na końcową barwę owocu.
Producenci podkreślają też walory smakowe. People’s Daily podał, że zawartość cukru w tych truskawkach może przekraczać 15 stopni Brix, co oznacza poziom wyraźnie wyższy niż w typowych truskawkach deserowych.
Dla porównania, opracowania branżowe i uprawowe wskazują, że przeciętny poziom słodyczy komercyjnych truskawek zwykle mieści się dużo niżej, a okolice 12–16° Brix są już kojarzone z owocami wyjątkowo słodkimi.
To właśnie połączenie niezwykłego wyglądu i realnie wysokiej słodyczy sprawia, że „Black Pearl” nie jest tylko pustą modą z TikToka.
Jednocześnie ten rynek ma wyraźne ograniczenia. People’s Daily informuje, że „czarne” truskawki zajmują w Xindian zaledwie nieco ponad 20 mu, czyli tylko niewielką część całego areału truskawkowego, a na jednej roślinie zostawia się zaledwie 4–5 owoców zamiast ponad 10 typowych dla zwykłych odmian.
To celowe ograniczanie plonu dla jakości, ale też powód, dla którego wielu plantatorów nie rzuca się od razu na nową modę. Część rolników w Hangzhou i Qingdao uważa, iż niska wydajność i trudność uprawy mogą nie rekompensować potencjalnych zysków.
W praktyce „Black Pearl” idealnie wpisuje się w szerszy trend azjatyckiego rynku luksusowych owoców.
W Japonii podobną rolę odgrywały wcześniej białe truskawki White Jewel czy Bijin-Hime, a w Chinach coraz wyraźniej widać, że owoc może być nie tylko produktem spożywczym, ale też symbolem statusu, prezentem premium i obiektem internetowego pożądania.
Jeśli jednak obecna fala zainteresowania ma przetrwać dłużej niż jeden sezon, producenci będą musieli rozwiązać podstawowy problem: jak zwiększyć skalę upraw bez utraty tego, co dziś sprzedaje „Black Pearl” najlepiej, czyli rzadkości.
Na razie to przede wszystkim owoc luksusowy, wiralowy i fotogeniczny, ale z realnym zapleczem agronomicznym, a nie wyłącznie internetowy kaprys.
