Były czasy, kiedy Francja nie wyobrażała sobie życia bez jednego konkretnego napoju. Szmaragdowy, tajemniczy, artystyczny – absynt. Pili go wszyscy: od poetów po malarzy, od bohemy po zwykłych obywateli. Można wręcz powiedzieć, że Francja była wtedy bardziej zielona niż dzisiejsza polityka klimatyczna.
Jeszcze kilka lat temu wszystko było proste: umawiasz się na hybrydę, płacisz, wychodzisz zadowolona i wracasz za trzy tygodnie. Branża beauty – a szczególnie stylizacja paznokci – działała jak dobrze naoliwiona maszyna.
Jeszcze kilkadziesiąt lat temu wystarczyło zrobić coś „dobrze”. Dziś trzeba zrobić to najlepiej, szybciej niż inni, atrakcyjniej wizualnie i najlepiej jeszcze wrzucić do internetu, żeby ktoś to potwierdził.
Wyobraź sobie, że publikujesz w internecie opinię. Niby nic wielkiego – zdanie jakich tysiące. Tyle że trafia na zły moment, złą grupę odbiorców albo po prostu zostaje źle zrozumiane.
Badania pokazują, że około 80% osób porzuca noworoczne postanowienia w ciągu pierwszych 6–8 tygodni.
Historia abstrakcji to trochę opowieść o tym, jak sztuka postanowiła sprawdzić granice cierpliwości odbiorcy.
Gdyby historię Grecji i Europejskiego Banku Centralnego opisać jednym zdaniem, brzmiałoby ono mniej więcej tak: najpierw solidny wstrząs, a potem uprzejme poklepanie po plecach z komentarzem „świetnie sobie poradziliście”. Problem w tym, że skala tego „wstrząsu” była jedną z największych w historii nowoczesnej Europy.
Coraz częściej pojawia się teza, która jeszcze kilka lat temu brzmiałaby absurdalnie: media społecznościowe powinny być… mniej wciągające. Nie gorsze, nie mniej ciekawe, ale pozbawione mechanizmów, które uzależniają użytkownika.
Końcem szeregu wieloletnich procesów politycznych i społecznych, które doprowadzają cywilizację do ściany. To moment, w którym nie można iść dalej gdyż system osiąga apogeum. I musi upaść.
W świecie, w którym dzieci coraz wcześniej dostają tablety, a szkoły inwestują w cyfrowe rozwiązania, pisanie ręczne zaczyna być traktowane jak relikt przeszłości.
