• SZCZEPIENIA

12 listopada 2020

KODEKS NORYMBERSKI - co zawiera dokument z 1947 roku?

Szczepienie, jeżeli nie znamy jego zagrożenia, jest głupotą, jeśli je znamy jest przestępstwem. – Dr med. Franz Hartmann w Der Impf-Friedhof (1912) („Cmentarz szczepień”)

Na strach, wywołany przez media i rząd magicznym rozwiązaniem ma być szczepionka. /fot.unsplash/

Kodeks Norymberski to międzynarodowy dokument regulujący zasady dokonywania eksperymentów i procedór medycznych na ludziach. Został opracowany przez aliancki trybunał wojskowy i przyjęty po Norymberskim procesie lekarzy w 1947 roku. W jego wyniku wielu lekarzy wysłano na szubienice, w szczególności za podawanie ludziom szczepionek. Wyrok sadu w Norymberdze ustanowił również 10 zasad na które lekarze musza się zgodzić w ramach przeprowadzenia eksperymentów medycznych na ludziach. Zasady te spisano w kodeksie który obecnie jest akceptowany na całym świecie. Ustanowił nowy standard etycznych zachowań medycznych po 2 wojnie światowej w kwestii praw człowieka i obecnie stanowi fundament prawa do nienaruszalności ludzkiego ciała bez wyraźnej zgody osoby.

Jak ten kodeks etyczny ma się do kwestii szczepień ?

Kluczowe punkty to punkt 1 oraz 6, mówią o tym ze osoba zaangażowana w szczepienie musi sama dobrowolnie wyrazić na nie zgodę. Każdy pacjent powinien mieć możliwość korzystania ze swobody wyboru bez interwencji zewnętrznej w postaci siły, oszustwa, przymusu bezpośredniego, lub przymusu ukrytego. Każdy pacjent musi posiadać wystarczająca wiedze oraz zagrożenie wynikające ze szczepionek.

Zasady te sformułowane są w następujący sposób:

Kodeks Norymberski

1. Absolutnie koniecznym składnikiem wszelkich eksperymentów medycznych prowadzonych na ludziach jest niewymuszona zgoda na ich przeprowadzenie wyrażona przez osobę, która ma być im poddana.

Oznacza to, że osoba na której prowadzony będzie eksperyment musi posiadać pełną zdolność do podejmowania czynności prawnych, mieć pełną władzę w podejmowaniu takiej decyzji bez jakiejkolwiek interwencji w formie przemocy, przekupstwa, wprowadzenia w błąd, przymusu, fałszywej obietnicy lub jakiejkolwiek innej formy ograniczania oraz wymuszania takiej decyzji; osoba ta powinna posiadać wiedzę i zrozumienie znaczenia eksperymentu w takim stopniu, aby móc świadomie podjąć decyzję o swoim uczestnictwie w eksperymencie. Ten ostatni element wymaga, aby przed uzyskaniem zgody na doświadczenie, eksperymentator wyjaśnił osobie, która ma być poddana doświadczeniom, istotę, czas trwania i cel danego eksperymentu, metody i środki za pomocą których ma być przeprowadzony eksperyment, wszelkie niedogodności i niebezpieczeństwa z tym związane, oraz skutki danego eksperymentu dla zdrowia fizycznego i psychicznego jego uczestników.

Odpowiedzialność za uzyskanie zgody obowiązuje każdego, kto doświadczenie
organizuje, kieruje nim lub je przeprowadza. Jest to powinność i odpowiedzialność osobista, która nie może zostać bezkarnie przeniesiona na kogoś innego.

2. Eksperyment medyczny powinien zaowocować korzystnymi dla społeczeństwa rezultatami; przy założeniu, że nie ma innych sposobów ich osiągnięcia.

3. Eksperyment medyczny powinien być zaprojektowany i oparty na rezultatach doświadczeń uprzednio przeprowadzonych na zwierzętach, oraz na wiedzy z zakresu historii choroby lub wiedzy pochodzącej z innych badań danego problemu tak, aby wyniki takiego eksperymentu usprawiedliwiały konieczność jego przeprowadzenie na ludziach.

4. Eksperyment medyczny powinien być tak przeprowadzony, aby uniknąć wszystkich niepotrzebnych fizycznych i psychicznych cierpień jak również okaleczeń osób poddanych takiemu eksperymentowi.

5. Żaden eksperyment medyczny nie powinien być przeprowadzony tam, gdzie istnieje niejako a priori przekonanie, że doprowadzi to do śmierci lub trwałego kalectwa z wyjątkiem takiej sytuacji gdzie uczestnikiem eksperymentu jest lekarz, który dany eksperyment jednocześnie przeprowadza.

6. Stopień podjętego ryzyka uzyskanego z eksperymentu nigdy nie powinien przewyższać znaczenia korzyści dla ludzkości.

7. Odpowiednie przygotowania powinny być podjęte oraz odpowiedni sprzęt medyczny powinien być zastosowany aby zabezpieczyć osoby poddane eksperymentowi nawet jeśli istnieje minimalne prawdopodobieństwo zranienia, kalectwa lub śmierci.

8. Eksperyment medyczny powinien być przeprowadzony przez wykwalifikowanych naukowców.Najwyższy poziom umiejętności i troski jest wymagany od osób prowadzących eksperyment we wszystkich jego etapach.

9. W trakcie przeprowadzania eksperymentu na osobie, musi ona mieć zagwarantowane prawo tej osobie do natychmiastowego zaprzestania oraz wycofania się z eksperymentu w przypadku gdy stan fizyczny lub psychiczny wydaje się uniemożliwić zakończenie danego eksperymentu.

10. W trakcie eksperymentu naukowiec odpowiedzialny za jego przeprowadzenie musi być przygotowany na przerwanie eksperymentu na każdym etapie jego trwania, jeśli tylko ma podejrzenie w oparciu o swoją dobrą wolę, swoje najwyższe kwalifikacje i ostrożny osąd – cechy wymagane od takiego naukowca – że zachodzi prawdopodobieństwo zranienia, kalectwa lub śmierci osoby poddanej takiemu eksperymentowi w przypadku, gdyby dany eksperyment nie został przerwany.

Autor: Anna P.

Na podstawie:
BRITISH MEDICAL JOURNAL No 7070 Volume 313: Page 1448, 7 December 1996. –http://www.cirp.org/library/ethics/nuremberg/
Kodeks Norymberski (1947) W: Mitscherlich A, Mielke F. Lekarze niesławny: historia nazistowskich zbrodni medycznych . Nowy Jork: Schuman, 1949: XXIII-XXV.