Zacznijmy od liczb, bo te mówią najwięcej. Pod koniec marca 2026 roku rosyjski tankowiec dostarczył na Kubę od 650 do nawet 730 tysięcy baryłek ropy.
To ilość, która – przy racjonowaniu – może wystarczyć wyspie nawet na kilka tygodni funkcjonowania. Dla kraju liczącego około 10 milionów mieszkańców to nie luksus, tylko kwestia przetrwania.
Kuba od miesięcy zmaga się z dramatycznym kryzysem energetycznym – brak paliwa oznacza przerwy w dostawach prądu, ograniczenie transportu publicznego i paraliż gospodarki. Jeszcze niedawno było inaczej.
Przez lata głównym dostawcą ropy była Wenezuela, a częściowo także Meksyk. Jednak po zmianach politycznych i naciskach USA dostawy zostały wstrzymane.
Efekt? Wyspa została praktycznie odcięta od kluczowego surowca.
I wtedy na scenę wchodzi Rosja – cała na biało, a właściwie na czarno, bo z ropą.
Nie pierwszy raz, bo Moskwa od dekad utrzymuje relacje z Hawaną, ale tym razem sytuacja ma wymiar strategiczny. Najciekawsza jest jednak reakcja Waszyngtonu.
Prezydent Donald Trump oficjalnie przyznał, że „nie ma problemu”, aby Rosja dostarczała ropę na Kubę, tłumacząc to względami humanitarnymi. Jeszcze chwilę wcześniej ta sama administracja groziła sankcjami i cłami każdemu państwu, które zrobi dokładnie to samo.
W praktyce oznacza to jedno – polityka „maksymalnej presji” ma swoje granice. A te granice wyznacza nie moralność, tylko interes. Rosja zyskuje wpływy w regionie oddalonym o zaledwie 150 kilometrów od wybrzeży USA.
Kuba zyskuje paliwo potrzebne do funkcjonowania. Stany Zjednoczone? Zachowują twarz, mówiąc o „humanitaryzmie”. Choć w ustach Donalda Trumpa brzmi to mówiąc skromnie „dziwnie”.
Warto podkreślić, że Kuba od miesięcy nie otrzymywała żadnych dostaw ropy, a gospodarka praktycznie stanęła. Dopiero jedna decyzja polityczna i jeden tankowiec zmieniły sytuację milionów ludzi. To pokazuje, jak bardzo świat nadal zależy od surowców i geopolityki.
I jak niewiele znaczą wielkie deklaracje, gdy w grę wchodzi realny interes. Bo ostatecznie nie chodzi o ideologię. Chodzi o to, kto ma ropę – i kto pozwala ją dostarczyć. A reszta świata?
Może co najwyżej napisać oświadczenie.
